Η σκηνή είναι κωμικοτραγική, συγχρόνως αποκαλυπτική και κυρίως εντελώς πραγματική. Ο/η μαθητής (τρια) – δεν έχει σημασία – ή ακόμη χειρότερα ο/η καθηγητής (τρια) – …πάλι δεν έχει σημασία – βρίσκονται σε γιορτή γεννεθλίων και τους ζητούν, ξέροντας ότι σπουδάζουν ή διδάσκουν μουσική, να παίξουν το γνωστό τραγουδάκι «να ζήσεις…», ή να συνοδεύσουν κάποιον από την παρέα που θέλει να τραγουδήσει (ένα απλό τραγούδι… τίποτα περισσότερο !!!). Ο πανικός των «μουσικών» μας είναι τόσο εμφανής, που επιδίδονται σε ένα σωρό «φθηνές» δικαιολογίες προκειμένου να το αποφύγουν, όπως : «εγώ είμαι μόνο κλασικός!, δεν παίζω τέτοια», «δεν μου το έμαθε ακόμη ο δάσκαλός μου», «..δεν προβλέπεται στην ύλη του υπουργείου !!!» κλπ.
Τι φταίει, που έπειτα από πολύχρονη συχνά «μουσική εκπαίδευση» και «ενασχόληση»(*) με ένα όργανο δεν είναι σε θέση να ανταποκριθούν σε «απλά πράγματα» ; Ή μήπως δεν είναι και τόσο απλά τα πράγματα ;
Η πλειοψηφία όσων ασχολούνται(*) με τη μουσική αγνοούν παντελώς στην πράξη αντικείμενα όπως : τις μεταφορές (trasporto) σε διάφορες κλίμακες, τη δυνατότητα να εναρμονίζουν σωστά μελωδίες, χρησιμοποιώντας το αυτί τους, τον στοιχειώδη αυτοσχεδιασμό (απλές παραλλαγές στη μελωδία), και όλα αυτά έχοντας υπόψη ότι πρέπει να συμβαίνουν σε ανύποπτο, αλλά «πραγματικό» χρόνο.
Αντιθέτως στη θέση των παραπάνω έχουν τοποθετηθεί σειρές βιβλίων (**) και μεθόδων (οπωσδήποτε «εγκεκριμένων»!, από ποιόν άραγε… και για ποιόν;) με φτωχό μελωδικό, αρμονικό και εντέλει διδακτικό περιεχόμενο, που όλοι αγωνίζονται στην καλύτερη περίπτωση να διεκπεραιώσουν «με τη σειρά» μέσα σε μια ντουζίνα χρόνια, ώστε να λάβουν έναν ή περισσότερους τίτλους σπουδών και να οδηγηθούν σε μια πολυπόθητη εργασιακή «τακτοποίηση» (πλέον πού ;;;)
Για να μην κρυβόμαστε πίσω απ’ το δάχτυλό μας, και επειδή υπάρχουν ελάχιστες ευκαιρίες (στη μία και μοναδική ζωή μας) να εκπαιδευτούμε και να εκπαιδεύσουμε, τα πρωταρχικά ερωτήματα που πρέπει κάθε δάσκαλος μουσικής να θέσει και να απαντήσει στην πράξη (με δεδομένη και την ύπαρξη λαθών), είναι : Τι κάνει κανείς ως δάσκαλος, ώστε οι μαθητές του να αναπτύξουν βασικές μουσικές ικανότητες ; Μπορούν (οι μαθητές) να εναρμονίσουν εύκολα μια απλή μελωδία ; Πόσο άνετα αισθάνονται στο να αυτοσχεδιάζουν (με τα κατάλληλα ρυθμικά σχήματα και φυσικά a tempo) ; Μπορούν να μεταφέρουν ένα τραγουδάκι σε οποιαδήποτε βαθμίδα της χρωματικής σκάλας ; Έχουν την ευκαιρία να συνθέσουν δικά τους κομμάτια ; (… ή πρέπει να περιμένουν το δίπλωμα σύνθεσης ; !… μετά το πτυχίο φούγκας !!!)
Αυτά ως αρχικός προβληματισμός. Περίμενουμε σχόλια, κρίσεις, επικρίσεις και προτάσεις από τους καλούς μας αναγνώστες.
(*) «ασχολούμαι» δε σημαίνει απαιραίτητα ότι διδάσκομαι
(**) για να μην υπάρχει παρεξήγηση, δεν εννοούμε βεβαίως εδώ βιβλία και παρτιτούρες με έργα ρεπερτορίου ή προχωρημένες ασκήσεις τεχνικής. Για να αντιμετωπίσει κάποιος αυτά χρειάζεται σοβαρή υποδομή και προετοιμασία (αυτό συζητούμε στο παρόν άρθρο).
ΥΓ Οι αναγνώστες πρέπει να δείξουν κατανόηση για το συχνά σκωπτικό ύφος των γραφομένων, αλλά η πραγματικότητα είναι συχνά πιο εξωφρενική από ότι λέγεται εδώ.
{ 2 comments }
