Πάντα πίστευα και εξακολουθώ να πιστεύω ότι υπάρχουν παιδιά που «χάνονται» μέσα στον κυκεώνα της ανοησίας και του πανικού ορισμένων διδασκόντων. Όμως κάθε φορά που συμβαίνει να έχω άμεση εμπειρία ξεκινώντας διδασκαλία σε ένα τέτοιο παιδί, η έκπληξη μαζί με το θυμό (όχι βέβαια για το ίδιο το παιδί) περισσεύουν.
Πιο κάτω θα μοιραστώ με τους αναγνώστες μια πρόσφατη και οδυνηρή περίπτωση μαθήτριας περίπου 15 ετών, που θέλησε να συνεχίσει μαζί μου μαθήματα μουσικής, έπειτα από 5ετή θητεία σε σπουδές στο πιάνο και τη θεωρία με εσαγωγή μάλιστα στην αρμονία. Η αφήγηση, συχνά και με τη μορφή διαλόγου, θα γίνει με βάση τα δύο μαθήματα που κάναμε ήδη μαζί.
1ο μάθημα
Μετά την πρώτη γνωριμία, της ζήτησα να μου δείξει τι μπορεί να παίξει στο πιάνο, σύμφωνα με το επίπεδό της, χωρίς κανένα περιορισμό (κυριολεκτικά οτιδήποτε). Η απάντηση ήταν αποκαρδιωτική και έδειχνε ότι η μαθήτρια ήταν απελπισμένη. «Μη μου ζητάτε τίποτα στο πιάνο. Το μισώ!». Δεκτή η αντίδραση αλλά … η συνέχεια ήταν πιο απίθανη.
- Την θεωρία και ειδικά την αρμονία τη λατρεύω !
- Και πώς την αντιλαμβάνεσαι την αρμονία, αν όχι μέσα από κάποιο πολυφωνικό όργανο όπως το πιάνο;
- Τη γράφω στο χαρτί !!
- Ξέρεις πώς ακούγεται αυτό που γράφεις;
- Όχι !
- Τότε τί νόημα έχει για σένα αυτό;
- Καταλαβαίνω τους κανόνες και τους ακολουθώ !!!
Περαιτέρω συζήτηση δεν μπορούσε να γίνει εκείνη τη στιγμή. Το μόνο που επιδίωξα, ήταν να εξηγήσω τη διαφορά του «παίζω ύλη στο πιάνο» και του «παίζω πιάνο» κατά την άποψή μου σημαντική και για τη μαθήτρια καταλυτική όπως θα αποδειχθεί στη συνέχεια.
Φάνηκε να χαλαρώνει και να δείχνει ενδιαφέρον για όσα της έλεγα, εκφράζοντας και η ίδια την άποψή της κάποιες φορές. Από τα λεγόμενά της αντιλήφθηκα γρήγορα την αιτία της απέχθειας για το πιάνο. Η κοπέλλα σε όλο το προηγούμενο διάστημα ανάλωσε το χρόνο των σπουδών της στη «μελέτη» των γνωστών και διαδεδομένων εμπορικών (μόνο) βιβλίων, κάτι που είναι πάγια πρακτική της πλειοψηφίας των καθηγητών και θηλειά στο λαιμό των μαθητών. Στην πορεία, αλλάζοντας αρκετές φορές καθηγητή βρέθηκε σε αδιέξοδο. Καθένας αναιρούσε τα «εγκεκριμένα» βιβλία του προηγούμενου, δίνοντας τα δικά του «πιο εγκεκριμένα» συνοδευόμενα από ανύπαρκτη μέθοδο. Στο τέλος έφτασε να έχει περισσότερα βιβλία για αρχάριους απ΄όσα έχω η ίδια στη βιβλιοθήκη μου!. Κατά τη δήλωση της ίδιας κατάφερε να ανοίξει μόνο 2 από αυτά και να παίξει κάποια στοιχειώδη πράγματα. Τα υπόλοιπα ήταν άθικτα!.
Τελειώνοντας με ρώτησε τι θα φέρει μαζί της στο επόμενο μάθημα και της απάντησα: «Ένα τετράδιο πενταγράμμου μόνο».