2o μάθημα
Η μαθήτρια ήρθε εμφανώς καλοδιάθετη, συγχρόνως όμως και κάπως αμήχανη. Μάλλον σκεφτόταν τι θα έκανε, κρατώντας στα χέρια της ένα άδειο πεντάγραμμο.
Σε ότι αφορά εμένα, θεώρησα ότι το σημαντικότερο ήταν να την πείσω να ξαναβάλει τα χέρια στο πιάνο και να πιστέψει ότι μπορούσε να τα καταφέρει. Σκέφτηκα να της γράψω στο πεντάγραμμο μια αγαπημένη μου μελωδία και να την προσαρμόσω κατ΄εκτίμηση στο επίπεδό της. Της φάνηκε ενδιαφέρουσα (θετικό βήμα). Της ζήτησα να παίξει μόνο με το δεξί χέρι. Στο άλλο δεν είχα γράψει κάτι, εσκεμμένα βέβαια.
Αρχίσαμε να μιλάμε για όλα τα στοιχεία που κάνουν ενδιαφέρουσα μια απλή σχετικά μελωδία (αυτό το κατανοούν καλά οι συνάδελφοι δάσκαλοι), και όχι απαραίτητα για τον αυστηρά καθορισμένο δακτυλισμό. Κάνοντας όλα τα προηγούμενα και με ελάχιστη βοήθεια, βρήκε μόνη της τη δακτυλοθεσία που θα εξυπηρετούσε τη μουσική που ήθελε ν’ ακούσει.
Όπως ήταν αναμενόμενο, κάποια στιγμή με ρώτησε τι θα έκανε το άλλο χέρι!. Λογικό άλλωστε. Τότε ήταν η κατάλληλη στιγμή να επαναφέρω στο προσκήνιο την αρμονία, που τόσο πολύ λάτρευε. Σίγουρα όχι μέσα από τους κανόνες, αλλά μέσα από καθαρά ακουστικά κριτήρια. Πρώτα προσπάθησα να τη βάλω στοιχειωδώς στο κλίμα της αρμονικής σκέψης, κάνοντας μια πολύ συνοπιτκή ιστορική αναδρομή γι΄αυτό το θέμα, πάντα στα πλαίσια του περιορισμένου χρόνου του μαθήματος.
Μετά της ζήτησα να μου προσαρμόσει, παίζοντας σε διάφορα σημεία της μελωδίας, τις κατάλληλες συνηχήσεις, από εκείνες που είχε ακούσει στο μάθημα της αρμονίας και μέχρι εκείνη τη στιγμή αναπαρήγαγε μηχανικά, χωρίς να τις έχει συνδέσει με κάτι συγκεκριμένο. Παρατήρησα ότι άρχισε να της τραβάει το ενδιαφέρον η προσπάθεια και μόνο να ταιριάξει τους ήχους μεταξύ τους και να συντονίσει τα χέρια της, για να βγάλει ένα καλό αποτέλεσμα.
Κάποια στιγμή μου λέει: «Τελικά είχατε δίκιο. Η αρμονία ακούγεται διαφορετικά στο πιάνο». Εξεπλάγην κι’ εγώ με την τόσο γρήγορη μεταστροφή της. Στη συνέχεια η δική μου δουλειά είχε να κάνει με την πιανιστική γραφή των συνηχήσεων που είχε παίξει ήδη στο πιάνο. Ο ενθουσιασμός από μέρους της οφειλόταν στην πεποίθηση ότι αποτέλεσε μέρος αυτής της διαδικασίας και δεν το έβλεπε ως δέσμευση ή καταναγκαστική εργασία.
Η συγκεκριμένη κοπέλα είναι μια από τις πολυάριθμες περιπτώσεις παιδιών που έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση όσον αφορά τις ικανότητές τους, κάτι το οποίο προκαλείται από κενού περιεχομένου στερεότυπα και «διδακτικές» πρακτικές και το κυριότερο από έλλειψη ελευθερίας σκέψης. Σίγουρα ο τρόπος που αφομιώνει και πράττει κάθε μαθητής είναι μοναδικός, όπως και η προσωπικότητά του.
Στο τέλος λοιπόν του 2ου μαθήματος, έφυγε πολύ ικανοποιημένη κυρίως από τον εαυτό της λέγοντάς μου: «Μου φαίνεται παράξενο, αλλά δεν είχα φανταστεί κάπως έτσι το πιάνο. Νομίζω ότι θα ασχοληθώ περισσότερο από εδώ και πέρα».
Η στάση της όπως και πολλών άλλων παιδιών που δεν έχουν την ευκαιρία να το εκφράσουν, επιβεβαιώνει για άλλη μια φορά ότι το ζευγάρι δάσκλος-μαθητής οφείλει να «χάσει χρόνο» μέσα από αντισυμβατκές πρακτικές διδασκαλίας, για να αυξηθούν οι πιθανότητες να φθάσει στη γνώση.
Ποιά είναι η δική σας εμπειρία; Θα είχε πολύ ενδιαφέρον ο σχολιασμός και μια συζήτηση πάνω σε τόσο ενδιαφέροντα ζητήματα και με χαρά τα περιμένουμε.