Πιάνο, κιθάρα, θεωρητικά, αρμονία και εικαστικά (ζωγραφική) είναι τα γνωστικά αντικείμενα πάνω στα οποία κτίζονται τα τακτικά μαθήματα μουσικής και εικαστικών της open art για το σχολικό έτος 2011-2012.
Ο ρυθμός, το τραγούδι, η ακουστική εξάσκηση, η απευθείας μουσική ανάγνωση και η εναρμόνιση είναι μερικά από τα πρακτικά εργαλεία μάθησης για όλους τους μαθητές της σχολής, η μεθοδικότητα είναι ο μοχλός και το θετικό αποτέλεσμα στη γνώση ο στόχος.
Οι λίγοι στον αριθμό αλλά επιλεγμένοι δάσκαλοι αποτελούν το μεγάλο κεφάλαιο της.
Οι εγγραφές γίνονται από την Πέμπτη 1 Σεπτεμβρίου και τα τακτικάμαθήματα ξεκινούν τη Δευτέρα 12 Σεπτεμβρίου. Από την ίδρυση της σχολής δεν υφίσταται δικαίωμα εγγραφής (δείτε το σχετικό άρθρο).
Ενημερωθείτε και από τις σελίδες Μουσική, Μαθήματα πιάνο-κιθάρα και Εικαστικά.
Τις επόμενες ημέρες θα αναρτηθούν οι πληροφορίες για τα φετινά εργαστήρια της open art.
Τα στοιχεία επικοινωνίας υπάρχουν στη σελίδα επικοινωνία.
The Symphony No. 4, S. 4 (K. 1A4) by Charles Ives (1874 1954) was written between the years of 1910 and 1916. The symphony is notable for its multi-layered complexity – usually necessitating two conductors in performance – and for its over-sized orchestra. Combining elements and techniques of Ives’s previous compositional work, this has been called «one of his most definitive works»; Ives’ biographer, Jan Swafford has called it «Ives’s climactic masterpiece.»
First movement
This movement and the third movement were first performed in New York City on January 29, 1927. In contrast to Ives’s other works for large orchestra, which begin in quiet and meditative moods, this symphony starts with a strong, maestoso, fortissimo bass line, immediately followed by a rising trumpet fanfare. A quiet passage follows. The movement ends with chorus singing the Epiphany hymn Watchman («Watchman, tell us of the night.») Unlike the bold beginning, the movement dies away, quadruple-pianissimo, at the end.
Second movement
Ives bases this «Comedy» movement on Hawthorne’s story The Celestial Railroad. It is possibly his most extreme essay in overlapping of multiple thematic material, found also in his Holidays Symphony. Tunes quoted include The Sweet By and By, Beulah Land, Marching Through Georgia, Ye Christian Heralds, Jesus, Lover of my Soul and Nearer, my God, to Thee. The complexity of this movement means that at least one additional conductor is normally required. The music builds to several riotous climaxes before ebbing away.
Third movement
First performed in New York on May 10, 1933 with the first movement, this is an apparently straight-forward, academic fugue, ending with a brief quotation of Joy to the World. Ives called it «an expression of the reaction of life into formalism and ritualism.» Paradoxically, because of its juxtaposition with the other three harmonically, tonally and rhythmically complex movements, Jan Swafford calls this most outwardly simple and conservative movement «in a way the most revolutionary movement of all.» The movement is an orchestration from the fugue in Ives’s first string quartet, which he wrote while still at Yale.
Fourth movement
The symphony ends with what Ives called «an apotheosis of the preceding content, in terms that have something to do with the reality of existence and its religious experience.»
The single movement of Witold Lutoslawsky’s Symphony No. 3 (1983) contains a number of ad libitum passages, most of them involving a kind of uncontrolled imitation. In the following example the conductor provides cues at nine points (see the arrows above the score) but otherwise does not conduct.
The winds play their repeated patterns at a fast tempo, essentially in an uncoordinated fashion, until the conductor cues a change of pattern (the last arrow) or begins a conducted section. Notice that each group (piccolo/flutes, oboes and horns) has its own pitch material and that the patterns within each choir are somewhat similar, resulting in uncontrolled imitation within each group. (In this excerpt, all of the instruments except the piccolo sound as written, and an accidental applies only to the note it precedes.)
Η πρώτη είναι άγνωστη και «μη-χρήσιμη» για τους πολλούς. Η δεύτερη όταν είναι κατοχυρωμένη με έγκυρες πιστοποιήσεις και τίτλους είναι σε μεγάλη ζήτηση. Οι πολλοί θέλουν να τη διανύσουν σε λίγο (όσο πιο λίγο γίνεται) χρόνο, με εύκολο (όσο πιο εύκολο γίνεται) τρόπο και να «κατοχυρωθούν» με την απόκτηση πολλών (όσο πιο πολλών γίνεται) τίτλων και πιστοποιήσεων με μεγάλους (όσο πιο μεγάλους γίνεται) βαθμούς.
Γι’ αυτούς τους λόγους δεν διστάζουν να ξοδέψουν (ακόμη και σε καιρούς δύσκολους οικονομικά) σημαντικά χρηματικά ποσά, ακόμη κι’ αν πρόκειται να διανύσουν αυτή την πορεία περνώντας μέσα από έγκυρες (!) «σχολές», με άσχετους «εκπαιδευτές» και επιτροπές κατ’ όνομα εξεταστών.
Μήπως όμως έτσι δεν αναπαράγουν και οι ίδιοι το γενικότερο πρόβλημα; Μήπως δεν οδηγούνται σε αδιέξοδο με την εξομοίωση των κοινών «προσόντων» τους; Μήπως κάποτε αγανακτούν, αυτο-εγκλωβισμένοι σε φαύλο κύκλο;
Θα πει κάποιος ότι έτσι είναι τα πράγματα, η ζωή είναι δύσκολη και ότι σε κάθε περίπτωση, πολλοί μέχρι σήμερα έχουν «βολευτεί» ακολουθώντας αυτή την π0ρεία.
Μια γρήγορη και ωμή στα αυτιά ορισμένων απάντηση είναι ότι όπως φαίνεται, έτσι ήταν τα πράγματα μέχρι σήμερα και η ζωή έγινε ακόμη δυσκολότερη με τα βολέματα των πολλών και θα συνεχίσει να δυσκολεύει, όσο παραμένει η ίδια νοοτροπία που γεννά αντίστοιχες πρακτικές και συντηρείται από αυτές.
Οι λίγοι και αφανείς συχνά, που συνεχίζουν να «χάνουν» το χρόνο τους ασχολούμενοι με την παιδεία, που μαθαίνουν έχοντας πραγματικούς δασκάλους κοντά τους, ξέρουν ότι είναι μια από τις κυριώτερες συνιστώσες της δύναμης που μπορεί να οδηγήσει στην έξοδο από το τέλμα. Αρκεί να καταφέρουν και να προφτάσουν να πείσουν κι΄άλλους, όσους γίνεται περισσότερους γι’ αυτό. Γιατί οι αντιδράσεις των πολλών στην καθημερινή ζωή συνεχίζουν να ακυρώνουν κάθε τέτοια ιδέα. Και η φυγή των λίγων που απομένουν, από τη χώρα, γίνεται ολοένα και περισσότερο αναπόφευκτη.
Δημοσιεύουμε σήμερα μια ενδεικτική λύση του θέματος αρμονίας που δόθηκε στους υποψηφίους για τα μουσικά τμήματα των ελληνικών πανεπιστημίων στις πανελλήνιες εξετάσεις (ειδικό μάθημα αρμονίας, Σάββατο 18 Ιουνίου 2011). Η λύση δόθηκε από το συνεργάτη της open art, καθηγητή Ανώτερων Θεωρητικών Νίκο Tσιάντα.
Σημ. 1 : Η χρήση των καλλωπιστικών φθόγγων δεν επηρεάζει την αρμονική βάση.
Σημ. 2 : Στα μέτρα 11 και 12 μπορεί κάποιος να ακολουθήσει είτε την πρώτη, είτε τη δεύτερη λύση.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
