Στη σελίδα Μαθήματα πιάνου κιθάρας αρμονίας του blog εισάγουμε την πρόταση -σύστημα 10 επιπέδων κλιμακούμενης δυσκολίας- σε ότι αφορά την οργάνωσή των σπουδών, αλλά κυρίως τη μέτρηση της προόδου των μαθητών, τελικά της γνώσης που αποκομίζουν. Η ιδέα αυτή διατρέχει ολόκληρη τη φιλοσοφία και την πρακτική της open art για την προσφορά μουσικής και γενικότερα καλλιτεχνικής παιδείας και είναι ριζικά διαφορετική από τη διαδεδομένη αντίληψη που δέχεται ως πρόοδο, το πέρασμα του χρόνου των σπουδών, απλώς!.
Είναι φανερό ότι αυτό που ονομάζουμε σήμερα εκπαίδευση, συχνά εξαντλείται στην παροχή μεγάλης ποσότητας πληροφοριών σε λίγο χρόνο, με σκοπό την υπερπήδηση κάποιας εξεταστικής διαδικασίας ανταγωνιστικού τύπου που δεν προάγει την αριστεία (ούτε καν ενδιαφέρεται να την ανακαλύψει). Μέσα σ΄αυτές τις συνθήκες βρίσκονται εγκλωβισμένοι διδάσκοντες και δικασκόμενοι.
Η δυσκολία είναι γενικά έννοια απεχθής. Στο άκουσμά της οι αντιδράσεις από την πλειοψηφία είναι αρνητικές έως εχθρικές και η ανάληψη της προσπάθειας και του κόπου για το ξεπέρασμά της, γίνεται μόνο με υποσχέσεις γρήγορης ανταμοιβής. [click to continue...]
Διαβάζουμε σε ένα ενδιαφέρον άρθρο του ScienceDaily, για την επίδραση που μπορεί να έχει η μουσική εκπαίδευση στη σημαντική βελτίωση των γνωστικών ικανοτήτων των μαθητών.
Children exposed to a multi-year programme of music tuition involving training in increasingly complex rhythmic, tonal, and practical skills display superior cognitive performance in reading skills compared with their non-musically trained peers, according to a study published in the journal Psychology of Music…
Σχόλιο #1
Η μουσική εκπαίδευση χρειάζεται χρόνο, για να δώσει αποτελέσματα. Όπως βεβαίως και κάθε σοβαρή εκπαίδευση. Διαβάστε σχετικά και το θαυμάσιο άρθρο με τον τίτλο «Χάσιμο χρόνου» του Ν. Λυγερού. [click to continue...]
… συνέχεια από το προηγούμενο
2o μάθημα
Η μαθήτρια ήρθε εμφανώς καλοδιάθετη, συγχρόνως όμως και κάπως αμήχανη. Μάλλον σκεφτόταν τι θα έκανε, κρατώντας στα χέρια της ένα άδειο πεντάγραμμο.
Σε ότι αφορά εμένα, θεώρησα ότι το σημαντικότερο ήταν να την πείσω να ξαναβάλει τα χέρια στο πιάνο και να πιστέψει ότι μπορούσε να τα καταφέρει. Σκέφτηκα να της γράψω στο πεντάγραμμο μια αγαπημένη μου μελωδία και να την προσαρμόσω κατ΄εκτίμηση στο επίπεδό της. Της φάνηκε ενδιαφέρουσα (θετικό βήμα). Της ζήτησα να παίξει μόνο με το δεξί χέρι. Στο άλλο δεν είχα γράψει κάτι, εσκεμμένα βέβαια.
Αρχίσαμε να μιλάμε για όλα τα στοιχεία που κάνουν ενδιαφέρουσα μια απλή σχετικά μελωδία (αυτό το κατανοούν καλά οι συνάδελφοι δάσκαλοι), και όχι απαραίτητα για τον αυστηρά καθορισμένο δακτυλισμό. Κάνοντας όλα τα προηγούμενα και με ελάχιστη βοήθεια, βρήκε μόνη της τη δακτυλοθεσία που θα εξυπηρετούσε τη μουσική που ήθελε ν’ ακούσει. [click to continue...]
Πάντα πίστευα και εξακολουθώ να πιστεύω ότι υπάρχουν παιδιά που «χάνονται» μέσα στον κυκεώνα της ανοησίας και του πανικού ορισμένων διδασκόντων. Όμως κάθε φορά που συμβαίνει να έχω άμεση εμπειρία ξεκινώντας διδασκαλία σε ένα τέτοιο παιδί, η έκπληξη μαζί με το θυμό (όχι βέβαια για το ίδιο το παιδί) περισσεύουν.
Πιο κάτω θα μοιραστώ με τους αναγνώστες μια πρόσφατη και οδυνηρή περίπτωση μαθήτριας περίπου 15 ετών, που θέλησε να συνεχίσει μαζί μου μαθήματα μουσικής, έπειτα από 5ετή θητεία σε σπουδές στο πιάνο και τη θεωρία με εσαγωγή μάλιστα στην αρμονία. Η αφήγηση, συχνά και με τη μορφή διαλόγου, θα γίνει με βάση τα δύο μαθήματα που κάναμε ήδη μαζί. [click to continue...]
Τι σχέση έχει ο δάσκαλος με την ύλη ενός (οποιουδήποτε) μαθήματος;
Καμία !
Σκεφτείτε τον σεφ που δημιουργεί μια νέα γεύση χρησιμοποιώντας ακριβώς τις οδηγίες … του τσελεμεντέ!
Η ύλη στην περίπτωση του μαθήματος, όπως τουλάχιστον τη βιώνουμε στις σπουδές οποιασδήποτε βαθμίδας στην Ελλάδα (της παρακμής) των τελευταίων δεκαετιών, φαίνεται ως επινόηση για την εξυπηρέτηση της μαζικής εκπαίδευσης και όχι για την προσφορά παιδείας. Έγινε σιγά-σιγά ευαγγέλιο, γιατί προσφέρει δελεαστικές «ευκολίες» πχ. την απομνημόνευση χωρίς λόγο, τη γρήγορη και «αντικειμενική» βαθμολόγηση και οπωσδήποτε την ευκολία του διδάσκοντος στην τυπική εκπλήρωση των καθηκόντων του.
Ο δάσκαλος όμως βρίσκεται πάντοτε εκτός ύλης, γιατί έχει πρόγραμμα με στόχους για κάθε μαθητή ή ομάδα μαθητών και ευέλικτη μέθοδο στη διαδασκλία του. Δεν χρειάζεται την οποιαδήποτε επιβεβλημένη ύλη, για να οδηγήσει τους μαθητές του στη γνώση. Εξάλου ποιός μπορεί να «διατάξει» και να απαιτήσει τι ακριβώς θα μάθει, ή τι μπορεί και τι χρειάζεται να μάθει το σύνολο των μαθητών μιας χώρας;
O δάσκαλος επίσης δε χρειάζεται τα βιβλία με τον τρόπο, ή για τον λόγο που και πάλι συνηθίζαμε να πιστεύουμε. Το ένα και μοναδικό σύγγραμμα της παπαγαλίας μόνο σε μιζέρια παραπέμπει. Τα βιβλία σε οποιαδήποτε μορφή, αλλά και όποιο άλλο εποπτικό υλικό έχει στη διάθεσή του, ή δημιουργεί ο ίδιος, είναι πολύτιμα εργαλεία και όχι στόχος προς «κατανάλωση».
Η παιδεία ποτέ δεν ήταν, ούτε θα είναι εύκολη υπόθεση. Παρόλο που έχει κεντρική θέση στη ζωή μας, η ίδια καταστρέφεται από κάθε απόπειρα κεντρικού σχεδιασμού. Αυτό το ξέρουν πολύ καλύτερα από τον καθένα, όσοι είναι δάσκαλοι.